Aprendizaxe, soños, viaxes, ilusións, mil e unha aventuras...
Todo isto e moito máis atópase nos libros.
Tamén AMOR.
AMOR POLOS LIBROS:
Un AMOR que se aprende de moi cativo. Case sempre vendo aos pais moi quedos, cos ollos moi fixos sobre un libro e na cara moita emoción.
Un AMOR que pouco a pouco aniña no teu pequeno corazón e apodérase de ti: aqueles primeiros contos con letras enormes e cheos de cor, os barcos de vapor, os pequenos vampiros, os alfaguara...
E andando no tempo Kafka, Delibes, Buero Vallejo, Ecco, Reverte, Baricco e tantisimos outros...
| Luis Emilio Batallánhabla de sus inquietudes El creador de «Ahí ven o maio» cree que la gaita debe dosificarse y ve enPortugal y Brasil los caminosnaturales para la música gallega
Es el ganador de la votación convocada por la web de La Voz de Galicia y Radio Voz para determinar cuáles son las diez mejores canciones gallegas. Este cantautor, de los años 70 y 80nacido en Santiago (1948) pero pontevedrés de adopción, con la célebre canción protesta Ahí ven o maio tomada de un poema de Curros Enríquez, de cuyo disco vendió 250.000 ejemplares,consiguió conmover al público gallego y obtuvo el primer puesto del concurso. Comenta que cosas así estimulan su ego pero no parece que este triunfo se le subiera a la cabeza.
A pesar de ser una de sus canciones la preferida por los cibernautas gallegos, O tren, de Andrés Do Barro,el Roberto Carlos de aquel momento, es un tema más destacable para Luis Emilio Batallán, no tanto por la calidad sino por empezar a cantar antes (1969) —las palabras son del propio Batallán— y por el momento en que empezó.
Subrrallaba el pasado 16 de febrero este músico, minutos después de participar en un encuentro digital en Canal Voz,que el disco que incluye el tema Ahí ven o maio y con el que comparte nombre es para él muy importante. Hasta Silvio Rodríguez y Pablo Milanés se lo saben enteroy lo cantan a dúo en alguna de sus giras. Algo sorprendente. Batallán es gran admirador, además de amigo, de ambos,así como de Joaquín Sabina, a quien debe el empujón que le llevó a sacar su primer disco íntegro en castellano: Tu retrato; y habla con verdadera devoción de todos ellos.
En este trabajo, interpreta el tema Si no fueses tan putaun poema de Gil de Biedma,con el de Úbeda y otro, de Fonollosa, con el cubano. Batallán prueba en este trabajo con una lengua ajena, hasta ahora, en sus canciones y que considera mucho más dura para el oído. Sostiene que el gallego es un arma muy importante para hacer música.
Top manta
Al contrario que su venerado Sabina, ve perjudicial el fenómeno top manta, sobre todo para los artistas que están empezando, a pesar de que le duele coincidir con las grandes multinacionales del disco en este asunto.
Batallán, que confiesa que la gaita debe dosificarse porque tiene el problema de llevar siempre a lo instrumental, no considera la música gallega como celta sino cercana a la portuguesa y a la brasileña donde ve abierto un gran campo para las colaboraciones. Reivindica la necesidad de tomar palabras brasileñas para las letras porque se acoplan mejor a la musicalidad del gallego.
Su estilo
Enfatiza Batallán:«No tengo un estilo definido ni lo quiero». Le influyen muchas cosas y dice hacer las canciones como le salen. Es un músico abierto a todas las influencias, sobre todo a la brasileña, de la que destaca a Milton do Nascimento, con quien, anuncia, tiene previsto grabar en Río de Janeiro un nuevo disco.
También se atreve con el rock, el jazz, el rap y el reageton... en gallego. La buena música, en general, lo pierde y solamente el techno es para él «inaguantable durante más de unos minutos». Y reivindica «un poco de aire fresco» en el mundillo musical.
Su filosofía musical y de vida se resume en la amalgama «que se mezcle todo: música, gente... De ahí vienen los hijos más bellos del mundo. Es una gran riqueza».
Mostra a súa obra na exposición fotográfica «Nebula», na Galería Sargadelos de Ferrol
[Foto: Ovidio Naveira]
Rocío Brage, ferrolá de Canido, é filóloga ademais de técnica superior en fotografía, a súa grande paixón. O oito de febreiro inaugurou a súa primeira mostra, Nebula, en solitario.
-Vostede xa estivera nalgunha mostra antes pero nunca soa. ¿Como xurdiu a idea? -En exposicións colectivas síntome arroupada por outras persoas pero en solitario fáltame esa protección e dame vertixe. Pero esta vez Verónica Martínez Delgado, a directora da Galería Sargadelos, animoume nesta aventura ao ver o meu traballo. -A súa obra titúlase «Nebula». ¿Por que ese nome? -Collín esa palabra directamente do latín co significado de vapor, brétema... Así é a miña obra, pequenas sensacións imprecisas. -¿Que temática ten a fotografía que exhibe? -Fotografío aquilo que me chama a atención, obxectos pequenos pero ningún tema en concreto. Sobre todo interésame a primeira visión dun sitio, sen coñecelo, a súa pureza. -¿Que lugares escolle para tirar as súas fotos? -As fotos céntranse en viaxes pero poderían facerse en calquera sitio, tranquilamente en Ferrol. Viaxar para min é unha excusa para fotografiar. Viaxo sempre soa cando teño a intención de facer fotos. Papo un montón de quilómetros, por exemplo en tren, o que me permite coñecer xente que ten cousas que contar. As experiencias imprevisibles e a aventura encántanme. -Supoño entón que as fotografías que compoñen a mostra son froito dalgunha viaxe. -Forman parte de dúas viaxes. Unha por un pedazo grande da Península e outra por Berlín, á que pertence unha serie sobre manequíns na que buscaba a figura humana. Será polo de viaxar soa... -¿Que hai detrás das súas composicións? -As miñas fotos son pequenos retazos de cousas que din máis de poesía que do que se ve. Son unha viaxe interior moi grande. Facer unha foto é algo máis que darlle a un simple botón. É sacar algo que levas dentro. As fotos falan das persoas que as facemos. -Entón, ¿como se debe entender a súa obra? -A miña obra non se comprende, non se explica. Hai que ver máis alá. E se miras máis lonxe vesme a min. Por iso non me gusta moito expoñer porque entón móstrome tal como son. É algo moi persoal. -¿A quen ten como referente neste mundo artístico? -Vari Caramés é un referente para min. Ademais axudoume a organizar esta exposición. Gústame a súa linguaxe poética, fina, expresiva pero tamén incomprendida. -Volve falar de poesía...
-Si, apaixóname. É o que me queda da miña formación como filóloga.