Categoría: Reflexions
21 Noviembre 2008
Se calquera de vós que chegáchedes a esta páxina tras facer unha búsqueda con palabras como "angels", "lolitas", "preteens", "girllover", "childlover", "boyboy", "feet boy", "boylover", "fetishboy" ou calquera outra e pretendedes atopar aquí algo semellante a pornografía infantil non estades de sorte repugnantes bechos. Sí, bechos e bestas inmundas iso é o que sodes e non hai en vós pizca de humanidade. Quen housa facer mal aos nenos, seres inocentes e indefensos non é quen de recibir o nome de humano. Sodes repugnantes, noxentos e a fetidez das vosas mentes enfermas é insoportable. Sabede que os vosos macabros actos acabaredes pagándoos, que a xente de ben non ha deixar que saiades coa vosa.
Por iso todos debemos estar alerta e se detectamos algún caso de pornografía ou abusos infantís denuncialos para que os responsables non queden impunes. Os nosos pequenos merecen que estemos atentos e á espreita para tentar que ningún teña que pasar por cousas semellantes a isto:
* Onte foi o DÍA DO NENO pero foime imposible conectarme. Sen embargo de hoxe non podía pasar que escribira este post.
Hai que agradecer a Nacho de la Fuente (La Huella Digital) e a Paco Sánchez (Vagón-Bar) a iniciativa da CAMPAÑA CONTRA A PORNOGRAFÍA INFANTIL. Os seus post do día 20/11/08 son formidables (http://lahuelladigital.blogspot.com/2008/11/pornografa-infantil-no.html y http://blogs.lavozdegalicia.es/pacosanchez/2008/11/20/pornografia-infantil-no/)
ACTUALIZACIÓN:
1.115 BLOGS Y 4.000 PERSONAS EN FACEBOOK BERRARON NON Á PORNOGRAFÍA INFANTIL
servido por a-estela
sin comentarios
compártelo
20 Octubre 2008
Nacho de la Fuente xunto a Paco Sánchez puxeron en marcha unha campaña contra a pornografía infantil á que animo a todo o mundo a que se una. A unión fai a forza.
La Huella Digital.
servido por a-estela
5 comentarios
compártelo
24 Septiembre 2008
Como me reventa a xente que aumenta cachos. Refírome ás persoas que ao reproducir conversas que mantiveron con outros engaden cousas que aqueles nunca dixeron para darlle máis interese ao asunto, para que aquilo que lle dixeron pareza máis grave ou simplemente para quedar ben con outro e facerlle a pelota. O caso é aumentarlle un cacho por algunha razón. Pero o peor non é iso senón que non teñen reparo ao aumento nin estando diante unha terceira persoa que sabe que as cousas non foron tal como di.
Este pavoneo de farsantes semellantes é superior a min, revéntanme. Hoxe tocoume sufrir un e isto soe suceder máis a miúdo do que me gustaría (e non estou aumentando cacho ningún).
servido por a-estela
sin comentarios
compártelo
17 Septiembre 2008
Unha fermosa tarde de sábado.
Unha rúa peatonal dunha cidade.
Unha familia paseando: o pai, a nai, o avó, a avoa e, por suposto, un neno duns tres anos brincando feliz da man do seu proxenitor.
Todo normal.
Ata que tan marabillosa postal tórnase grotesca.
De repente o pai do pequeno lánzalle con ímpetu un esgarro á cara ante a indiferencia do resto dos adultos.
O cativo tralo susto inicial rompe a chorar a bágoa tendida.
Entón, a avoa aloumíñao e trata de calmalo á vez que reprende, sen moito aquel, ao fillo e interrógao polo feito.
Todo cheo de razón resposta: "Así aprenderá para toda la vida que no se escupe en la calle".
Novamente, silencio que só racha o choro do crío.
Non sei vós co que vos conto pero eu quedei coa boca aberta ante a escena.
Sinceiramente, nunca tal cousa vira.
É esa maneira de educar?
Dá medo pensar que cando un chegue a ser pai poida actuar de xeito semellante.
Éntranme arrepíos.
servido por a-estela
sin comentarios
compártelo
17 Septiembre 2008
Unha grande amiga deume un importante e moi bo consello hai algún tempo. As cousas hai que:
"Velas vir, deixalas ir e paralas a tempo"
Observar, deixar que corra un pouco o tempo e se hai que reaccionar facelo.
Esta máxima, que na súa casa é "unha lei de vida", serviume e sérveme de moito.
Grazas
servido por a-estela
sin comentarios
compártelo
16 Septiembre 2008
Cando eres cativo tes nun pedestal a unha serie de xente á que veneras e ves coma deuses. Persoas cercanas ás que soñas con parecerte e polas que sentes un cariño moi especial. E pola cabeciña dese ratiño pequecho que es pasa iso de "quero ser coma...". Ai!, cantas e cantas veces os teus ollos non viron neles a perfección!
E de repente: Zas! De golpe e porrazo medras e ao medrar as cousas xa non son brancas ou negras. Aparecen os grises, os matices... Esa sublime perfección vai esfumándose e nalgún caso non queda nada dela. Só a decepción: "Ogallá non me pareza nunca a eles".
Ogallá!
Porque todo era fachada.
Pero sempre queda xente marabillosa que non era tan rechamante nun primeiro momento pero na que pouco a pouco comezaches a fixarte. Eles son quen verdadeiramente brilan pola súa bondade. Eles si merecen a pena. A eles si hai que loitar con tódalas forzas para asemellarme aínda que só sexa un pouquiño.
Ogallá!
Porque son transparentes.
servido por a-estela
sin comentarios
compártelo
1 Junio 2008
Pasaron xa oito anos desde aquel primeiro de xuño en que abuela Lola morreu. Sen embargo o paso do tempo non fixo que ninguén na casa esquecéramola nin un chisco. Constantemente está presente nas nosas conversas, nos nosos recordos e, por suposto, nos nosos corazóns.
Hoxe levámoslle flores, as súas flores, flores da súa horta. Dende logo non habería outras que lle gustasen máis.
Fai oito anos describín así como me sentín coa súa morte:
FOISE
Sentíame totalmente baleira, acababa de perder a alguén e a desesperación apoderábase do meu ser. A súa visión exhalando o seu último minuto de vida, a súa cara compunxida e, finalmente, a tranquilidade que se lle adiviñaba no rostro xusto no momento de marchar, era demasiado para min. A man que eu estaba a suxeitar perdera toda a súa forza e a vida escapábaseme das mans. Nada podía facer, a miña impotencia ante as leis naturais da vida e da morte era total.
Tiña gañas de berrar, de pedirlle explicacións, de ordearlle que se erguera, prohibirlle que se fora... Por que? Como podía facerme algo así?
Durante meses, esa imaxe non me abandonou, era a miña máis fiel compañeira, arrastrábame con ela e non me deixaba avanzar, continuar coa miña vida. A sensación de soidade e desamparo estaba presente a cada instante, sentía unha grande ausencia, a ausencia da súa vida, da súa presenza, da súa face, do seu sorriso, das súas palabras, das súas queixas...
En todo notábase a súa falta: unha habitación deserta, un sofá baleiro, un prato ausente na mesa... Só estaba presente e seguía a vivir no recordo, no meu recordo, nos nosos recordos.
Pouco máis hai que dicir...
servido por a-estela
1 comentario
compártelo
28 Mayo 2008
Unha empresa calquera cuns douscentos empregados despide a unha cantidade importante deles (por falta de traballo ou por calquera motivo, pero iso sería outra historia...). Os traballadores que continúan en plantilla, arengados polo comité de empresa, deciden non facer horas extras como medida de protesta polos despidos e de apoio aos seus compañeiros. Pasados uns días un deses “representantes dos traballadores” envía a alguén a falar co xefe para que o traslade a outro centro de traballo onde poder facer horas extras porque “polas súas circunstancias persoais precísao”. Donde dije digo, digo Diego. Vaia sindicalismo do carallo!
Esta historia é real, calquera parecido coa realidade non é pura coincidencia. Foiche así, tal e como o conto. Típica actuación de Julián, o sindicalista de Camera Café. Mágoa que o desta historia pertenza á vida real.
servido por a-estela
sin comentarios
compártelo
