Hai uns anos faláronme dun escritor italiano do que nunca tivera noticia algunha. Tratábase de Alessandro Baricco. Prestáronme un dos seus libros: Novecento (1994). Un pequeno monólogo teatral que devorei a toda presa e que, dende aquela, relín varias veces (como a grande maioría da súa obra). Baricco atrapoume ese día e dende aquela son fiel seguidora dos seus escritos: Tierras de cristal (Premio Médicis, 1991), Océano mar (Premio Viareggio, 1993), Seda (long-seller ininterrumpido co que se consolidou como un dos grandes escritores italianos das novas xeracións, 1996), City (1999), Sin sangre (2003), Next sobre la globalización y el mundo que viene (2002) e Homero, Ilíada (2004).
Aquí, quero falar dunha das súas novelas: SIN SANGRE. É o relato crú do fin dunha guerra civil, de calquera guerra fraticida. Non importa onde. O modus operandi é o mesmo en calquera lugar: a barbarie e a matanza duns a outros e doutros a uns ata que non importa nada. Entre irmáns, entre amigos... E a posterior vinganza onde hai que decidir se un quere vivir o resto da vida con ou sen sangue.

Este pequeno fragmento de Sin sangre fai cavilar:

"Por moito que a vida sexa incomprensible, probablemente atravesámola co único desexo de regresar ó inferno que nos creou, ede habitar no mesmo xunto a quen, nunha ocasión, salvounos daquel infernno. [...]. Quen nos salvou nunha ocasión pode despois facelo para sempre. Nun longo inferno idéntico a aquel do que vimos. Pero, de pronto, clemente, e sen sangue."

Michele Serra, La Republica di desta obra:

"Un infalible mecanismo de sedución que culmina nun grandioso final, emocionante e escueto."

Baricco é, tamén, o fundador dunha escola de escritura: Holden que leva o nome do protagonista de El guardián entre el centeno en homenaxe a Salinger e na que hai diversos cursos de escritura presenciais e on-line entre os que se atopa un de xornalismo e de redacción para web.