Aprendendo
CAVILANDO
Entrevista de prácticas.
Chega ao lugar acordado.
O entrevistador restrásase.
Espera.
Chega o señor "mi firma puede llegar a valer millones".
Saúdanse.
Sentan.
Solicítalle o currículo.
Bótalle un ollo sen moito interese.
Pídelle que lle pase a silla que ten ao seu carón por riba da mesa.
O sillón de rodas e respaldo di que non lle resulta cómodo.
Queda abraiada pola petición.
Faino.
El colle un papel.
Deseña un planning do tempo da rapaza.
Faille preguntas sobre horarios.
Maragatea.
Chega á conclusión de que ela non ten tempo para realizar as prácticas.
A ela interésalle o traballo.
Está disposta a dedicarlle o seu tempo.
El ponlle data ao papel emborranchado, á súa obra.
Asínao e llo dá de recordo.
"Puede llegar a valer millones", di.
Finaliza a non entrevista de hora e media.
Nin unha soa pregunta sobre a súa experiencia.
Nin unha soa relativa á súa formación.
Nada de nada.
Subrealismo total.
De todo se aprende.
Disto, moito.
El Niño dijo
Espero que tiña moita sorte a rapaza na busqueda do traballo, non é facil.
Saúdos!
15 Marzo 2007 | 12:19 PM